اخبار

ابوالقاسم اسماعیل‌پور مطلق نویسنده و اسطوره‌شناس،گفت: شاهنامه با نام خداوند جان و خرد شروع می‌شود و کلیدواژه هویت ملی ما همین خردورزی است.

خوبان شاهنامه همگی در زندگی خود جانب صلح و عدالت و مصلحت مردم را گرفته‌اند، و به آیین و اصول انسانیت پای‌بند بوده‌اند. اگر جنگ هم می‌کردند برای بر کرسی نشاندن دادگری و حق بوده است.

ویراست جدید «شاهنامه فردوسی»؛ به تحریر عربی فتح بن علی بنداری اصفهانی با ترجمه استاد عبدالمحمد آیتی از سوی انتشارات انجمن آثار و مفاخر فرهنگی منتشر شد.

۲۵ اردیبهشت برای ما ایرانی‌ها فقط یک برگ از تقویم نیست؛ بهانه‌ای است تا دوباره به یاد بیاوریم کیستیم و ریشه‌هایمان کجاست. وقتی از شاهنامه و فردوسی حرف می‌زنیم، ماجرا فقط ستایش یک کتاب شعر قدیمی با پنجاه هزار بیت نیست؛ بلکه شناسنامه هویتی‌ خود را ورق می‌زنیم.

استاد زبان و ادبیات فارسی در مراسم «شاهنامه؛ حماسه پایداری ایران‌زمین» گفت: فردوسی، خطاب به مخاطبان شاهنامه می‌گوید که «شما انسان‌ها، قبل از اینکه مباحث متافیزیک و مسائل مربوط به خدا را برای خود حل و فصل کنید، باید درک کنید که خود پاره‌ای از فیزیک و متافیزیک ایران هستید. باید به خود ایمان بیاورید تا بتوانید در ادامه به خداوند جهان ایمان بیاورید.»

سجاد آیدنلو، پژوهشگر، گفت: ویژگی برجسته شاهنامه در قیاس با آثار ملل دیگر (یونان، هند و اروپایی)، «وجه ملی» بسیار پررنگ آن است. بسیاری از حماسه‌های دیگر، روایت درگیری‌های درون‌قومی است، اما شاهنامه گزارش جان‌فشانی یک ملت به نام ایران در برابر سرزمین‌های دیگر است. گزارش‌های مستند داریم که از دوره صفویه، ایرانیان در میدان جنگ با عثمانی‌ها شاهنامه می‌خواندند و این کار روحیه شجاعت به آن‌ها می‌داد.

خِرَد در شاهنامه تنها یک فضیلت اخلاقی یا ابزار پندآموز نیست، بلکه ستون نظم هستی، معیار مشروعیت قدرت و نیروی پیونددهنده انسان با جهان و سرنوشت است.

تصحیح جلال خالقی مطلق نمونه درخشانِ شیوه متن‌شناسی در زبان فارسی است؛ چنان‌که نوآوری‌های روش‌مند او، معیار تصحیح متن را در ادبیات ما دگرگون و متعالی کرد.

شاهنامه در خوانشی فراتر از یک منظومه‌ حماسی، به سندی زنده از تاریخ فرهنگ و تمدن ایران تبدیل می‌شود؛ متنی که در آن از آرایش سپاه و آیین‌های جنگی تا درفش‌ها، سلاح‌ها، موسیقی رزمی، محاصره‌ی دژها و رفتار با اسیران، نشانه‌هایی روشن از نظم اجتماعی و نظامی ایران کهن دیده می‌شود. این نگاه، شاهنامه را نه فقط روایت پهلوانی، بلکه تصویری از سازوکار یک تمدن دیرپا معرفی می‌کند.

نوروز راز بقای ماست؛ یادگار روزی که جمشید با تدبیر خود، حیات را از چنگ یخبندانی سهمگین نجات داد. امروز در آغاز سال ۱۴۰۵، بیایید قصه خروج انسان از دژ باستانی و طلوع دوباره آفتاب را بخوانیم.