اخبار

«در مملکت خود بنده بودن» تعبیری است که سیدفخرالدین شادمان برای توصیف سرنوشت ملتی به کار می‌برد که زبان و فرهنگ خود را فراموش کرده و شیفته ظواهر تمدن بیگانه شده است. از نگاه او، جامعه‌ای که نتواند بر پایه زبان و هویت فرهنگی خود با جهان جدید روبه‌رو شود، به تدریج استقلال فکری و شخصیت تاریخی‌اش را از دست می‌دهد. از همین رو شادمان زبان فارسی را نه صرفاً یک ابزار ارتباطی، بلکه یکی از بنیادی‌ترین عناصر بقا و تداوم هویت ایرانی می‌دانست.

کشور ما در طول تاریخ با تهاجم‌های بی‌شماری روبه‌رو شده است و در تهاجم‌ها، زبان ملت غالب، بر زبان ملت مغلوب، چیره می‌شود. باوجود همۀ این تهاجم‌ها، زبان ا قوام مهاجم نتوانسته، زبان فارسی را ببلعد. دلیل این ماندگاری در قدرت زبان فارسی است.

آیین پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی در فرهنگستان زبان و ادب فارسی برگزار می‌شود.

بنیاد سعدی پویش جهانی «فارسی، زبان فرهنگ و تمدن ایرانی» را برگزار می‌کند.

زبان فارسی مانند ملت و نژاد ایران در حوادث و نوائب بسیار و مصائب سخت و ناگوار که پیوسته حیات و هستی ملت ما را تهدید میکرده هرچند دچار تحول و دگرگونی فراوان گردیده است ولی خوشبختانه براثر غیرت و شهامت و حمیت و همت مردم این کشور باشکوه و فر و بزرگان و دانشمندانش پایدار و استوار مانده و راه زوال زیادی نپیموده است

استاد برجسته ادبیات فارسی درباره اهمیت حفظ زبان‌ها و گویش‌های ایرانی گفت: اگر واژه‌ای از یکی از زبان‌های ایرانی بمیرد، ایرانیِ جان‌آگاه باید به سوگ بنشیند. با مرگ هر واژه، گنجینه‌ای بی‌جانشین از میان می‌رود.

مصطفی عاصی هجوم واژه‌های بیگانه را به‌دلیل گرایش یا شیفتگی نسل جدید به زبان انگلیسی نمی‌داند بلکه نتیجه گسترش ارتباطات جهانی و پیامد ناگزیرِ قرارگرفتن زبان انگلیسی در جایگاه زبان میانجی برای همه کشورها می‌خواند و معتقد است نباید نگران تغییرات زبانی باشیم. او در عین حال می‌گوید: گاهی کاربرد واژه‌های بیگانه ارزش به‌شمار می‌آید تا جایی که برای گروهی از افراد سرنوشت زبان فارسی اهمیت خود را از دست می‌دهد و نسبت به آن بی‌تفاوت می‌شوند و در به‌کارگیری آن سهل‌انگاری می‌کنند. این سهل‌انگاری‌ها نگران‌کننده است.

زبان فارسی علاوه بر اینكه مهم‌ترین عنصر هویت ملی ما ایرانیان است در جهان اسلام نیز بعد از زبان عربی، جایگاه بی‌بدیل و بی‌نظیری دارد.

هنگام تأسیس دانشگاه داکا بخش‌های فارسی و اردو با هم فعالیت می‌کردند. پس از آن، در سال ۲۰۰۶، بخش‌های فارسی و اردو از یکدیگر جدا شدند. یکی از مهم‌ترین دلایل راه‌اندازی بخش فارسی به عنوان یکی از بخش‌های تأسیسی، توجه به اهمیت نسخ خطی پراکنده در نقاط مختلف بنگلادش بود.

عضو فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی گفت: زبان فارسی ستون هویت ملی و پیوند ملت‌های فارسی‌زبان است و پاسداشت آن پاسداشت ایران و همبستگی اقوام هم‌زبان را تضمین می‌کند.