اخبار و گزارش

کتابخانۀ شخصی زنده‌یاد علی‎‌محمّد طباطبائی قمی، حقوق‌دان فقید ازسوی فرزندش به کتابخانۀ مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی اهدا شد.

محسن بهرام‌نژاد، عضو هیئت علمی گروه تاریخ دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره) قزوین کتاب «تاریخ رستم‌خان سپهسالار گرجی» تألیف بیجَنِ تاریخ‌صفوی‌خوان را تصحیح کرد.

سیدمرتضی آل‌داوود گفت: عبدالکریم حکمت یغمایی دانشمند و محققی پرکار بود و به ویژه در حوزه پژوهش‌های مربوط به کویر مرکزی ایران و ناحیه خوروبیابانک کسی به اندازه او پژوهش و تحقیق نکرده و آثار متعددی منتشر نکرده بود، از این رو بر خود واجب دانستم که حداقل در بزرگداشت یاد و نام او کتابی منتشر کنم.

در ایران معاصر، مترجمان مقامی شامخ یافته‌‌اند؛ به‌خصوص در نیم‌قرن اخیر، گاه در مقام متفکران قوم نیز ظاهر شده‌‌اند. برخی از آنها حتی تنها راه «تفکر» ایرانیان را ترجمه دانسته‌اند. حتی اگر این سخن را اغراق‌آمیز بدانیم، تردیدی نیست که آشنایی بسیاری از ما ایرانیان با تمدن غرب و حتی گاه با تمدن ایرانی، مرهون مترجمانی است که با تسلط بر حداقل دوزبان، خوانندگان فارسی‌دان را با فرآورده‌‌های فکری غیرفارسی آشنا کرده‌اند.

بیست‌ وسومین نشست از مجموعه درس‌گفتارهایی درباره‌ی سهروردی به «بازجست اندیشه‌ی سهروردی در گاهان زرتشت» اختصاص داشت که با سخنان دکتر مینا کامبین چهارشنبه ۲۶ مردادماه برگزار شد.

مولف کتاب «سیاست تجارت در ایران عصر صفوی» بر آن است که از میان طیف‌های متنوع تجارت ابریشم در اواخر عصر صفوی، نگاهی به شبکه روابط اقتصادی، اجتماعی و سیاسی در محدوده قلمرو سرزمین صفویان و در روابط میان ایران و همسایگانش و میان ایران و جهان به‌طور کلی داشته باشد.

علامه مجلسى می‌دانست که عمر زودگذر، فرصت اینکه او بتواند تمام اخبار را جمع، و بعد مرتب و منظم و تهذیب و تنقیح نماید به وى نخواهد داد، پس چه بهتر که تمام اخبارى که در کتب معتبر شیعه است، همه را یک جا جمع کند.

رضا داوری اردکانی در مراسم بزرگداشت محمدرضا حکیمی گفت: حکیمی درد دین داشت و در طلب درک دین می‌کوشید و تا پایان عمر به درک حقایق معارف اسلامی مشغول بود، اما در ذیل روحانیت نماند. تغییری که در لباس خود داد به این معنا نبود که از روحانیت خارج شده است بلکه به این تغییر می‌توان گفت صفت روحانیت را حفظ کرده، اما دیگر شغل روحانیت را ندارد.

از معلمی تا نمایندگی مجلس و تألیف لغتنامه را در کارنامه خود دارد، تخلصش را که بعدها بخشی از نامش می‌شود با راهنمایی و تأیید ادیب نیشابوری انتخاب می‌کند، با دیگر ادیبان زمانه خود دهخدا و ملک‌اشعرای بهار دوستی داشته و چندین و چند کتاب از خود برای علاقه‌مندان به ادبیات و زبان فارسی به جای می‌گذارد؛ محمد پروین گنابادی.

شروه نمونه‌ای از قدیمی‌ترین و اصیل‌ترین شیوه‌های آوازی در مناطق جنوب ایران از جمله هرمزگان است و غالباً دارای مضامین حزن‌انگیز است.