اخبار و گزارش

پرویز ناتل خانلری استاد دانشگاه، پژوهشگر و ادیب محسوب می‌شود که با تلاش‌های بی‌وقفه‌ در زمینه تصحیح متون کهن، شعر، دستور و تاریخ زبان فارسی، ترجمه و انتشار مجله دست به معرفی ادبیات و دانش در ایران زد و عمر خود را صرف ترقی فرهنگ ایران کرد.

احمد آرام (۱۲۸۳-۱۳۷۷)، مترجم پیش‌کسوت و عضو پیوستۀ فقید فرهنگستان زبان و ادب فارسی، نزدیک به هفتاد و پنج سال از عمر نودوچهارسالۀ خود را صرف تألیف و ترجمه کرد. او برای دستیابی به رشد و پیشرفت و سعادت در جامعه معتقد به «نشر علم» بود و نشر علم را مستلزم داشتن زبان علمی می‌دانست و باور داشت که زبان فارسی می‌تواند زبان علم شود.

طی حکمی از سوی کاظم موسوی بجنوردی، بنیادگذار، سرپرست علمی و رئیس مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی (مرکز پژوهش های ایرانی و اسلامی)، دکتر احمد مسجدجامعی به سمت قائم مقامی ریاست این مرکز منصوب شد.

میرزا عبدالوهاب نشاط اصفهانی به عنوان شاعر، نویسنده و نخستین وزیر امور خارجه ایران شناخته می‌شود که در ادبیات و شعر یکی از پرچمداران نهضت بازگشت ادبی به شمار می‌رود و کوشش کرد که سبک قدیم خراسانی و عراقی را دوباره زنده کند.

این کتاب 398 صفحه‌ای یکی از منابع مناقشه برانگیز در موضوع مشروطیت ایران به شمار آمده که عبدالهادی حائری منابع نویافته‌ای را در تنظیمش استفاده کرده و بخش‌هایی از آن را دستمایه اولیه پایان نامه‌های مقاطع تحصیلی خویش قرار داده بود.

غیاث‌الدین ابوالفتح عمر بن ابراهیم خیام یا خیامی نیشابوری (440-517 یا 519 ه.ق.) را امروز عمدتا به عنوان سراینده رباعیاتی طرب‌انگیز، خوش‌باشانه، دم‌غنیمت‌شمار، آری‌گو به زندگی و طنازانه می‌شناسند كه نظام‌های باور گوناگون را شكاكانه به سخره می‌گیرد و رندانه همگنان را به دریافتن دم اكنون فرا می‌خواند.

علی سامی مدرس، باستان شناس و حفار برجسته محوطه های باستانی ایران بود. کارنامه پربار علمی و فرهنگی او نشان از علاقه ویژه وی به فرهنگ و تاریخ ایران باستان دارد که می‌تواند الگویی مناسب برای افرادی باشد که می‌خواهند در این عرصه گام بگذارند.

ابوالفضل علامی، مورخ و ادیب دانشمندی است که با پیرایش زبان فارسی از نظر ادبی فن خاصی ابداع کرد. تاریخ از نظر او تنها بازگویی آنچه که روی داده نبود، بلکه وی در بازخوانی به عنوان یک محقق و فیلسوف فرهیخته، ماهرانه آرزوهای روشنگر خود را در بطن یک طرح تاریخی و فلسفی سامان داد.

نسخه‌های خطی، مکتوباتی به جا مانده از دوران قدیم است که انسان را با فرهنگ و اندیشه گذشتگان آشنا می‌کند. انسان تا به گذشته خود واقف نباشد و داشته‌های خود را به درستی نشناسد، نمی‌داند در کجا ایستاده و قرار است به کجا برود تا بتواند برنامه‌ریزی منطقی و درستی داشته باشد.

هنگامی که صحبت از اثری فلسفی به میان می‌آید، انتظارِ خواندن کتابی مملو از اصطلاحات سخت می‌رود؛ تصوری که بسیاری از خوانندگانِ نوآموز آثار فلسفی را همان اولِ کار از این راه فراری می‌دهد. اما نویسندگانی وجود داشته‌اند که با نثر خاصِ آثار خود، برای دهه‌ها پلی میان مخاطبانِ تازه‌وارد و دنیای پر رمز و راز فلسفه بوده‌اند. این نویسندگان البته گاه بخت این را یافته‌اند که مترجمانی زبردست، صدای رسای آثارِ آنان برای ذهن‌های ملل دیگر بشوند.