تاج‏گذاری "نادرشاه افشار" (1736م)

پس از آرام شدن اوضاع داخلی ایران كه به دنبال شورش افغان‏ها و سقوط صفویه در كشور ایجاد شده بود نادر قلی افشار با درایت و جنگجویى خود توانست یكی پس از دیگری بر مشكلات فائق آید و اوضاع را كنترل كند. وی در سال 1736م كلیه معتمدان محلی و كشوری را در صحرای مُغان جمع كرد و شرحی از خدمات خود و بی‏كفایتی آخرین شاه صفوی خواند. سپس نادر از این افراد خواست كه درباره سلطنت تعیین تكلیف كنند و در این میان، حاضرین او را نامزد سلطنت كردند. نادر در ابتدا با سیاست كاری سعی كرد از پذیرش سلطنت خودداری نماید. اما سرانجام پس از یك ماه تامل به شرط اینكه كسی از خاندان صفوی حمایت نكند و تمامی شركت كنندگان باید نسبت به نادر و فرزندان او وفادار باشند، سلطنت را پذیرفت. وقتی این شرایط مورد پذیرش حضار قرار گرفت نادرقلی افشار در نهم مارس 1736م به نام نادرشاه افشار در دشت مغان تاج‏گذاری كرد. وی در طول نزدیك به 12 سال سلطنت خود جنگ‏های مهمی از جمله جنگ با هند و عثمانی كرد و غنایم بی‏شماری نصیب ایران نمود. نادر شاه در سال‏های پایانی عمر خود تغییر اخلاق داد و پس از كور كردن فرزندش، اغلب اطرافیان خود را كشت. در نتیجه تعدادی از سردارانش به سراپرده او حمله كردند و او را از پای درآوردند. نادرشاه افشار به دلیل جنگ‏های فراوان و كشورگشایی‏ هایی متعدد به عنوان "ناپلئون شرق" معروف است.