رحلت "آقاضیاءالدین عراقی" استاد بزرگ حوزه ‏ی‏ علمیه ‏ی ‏نجف(1361 ق)

آقا ضیاءالدین عراقی از بزرگانِ علمای شیعه در قرن چهاردهم هجری، در سال 1278 ق در قربه‏ ی سلطان آباد اراك به دنیا آمد. او علوم مقدماتی را در زادگاهش فرا گرفت و سپس در نجف در محضر آقاسیدمحمد فشاركی حضور یافت. آقاضیاء عراقی سپس در حلقه‏ ی درس مدرسان ناموری همچون حاج میرزا حسین خلیلی، آخوندملامحمد كاظم خراسانی، شیخ الشریعه‏ ی اصفهانی و علامه یزدی جای گرفت و فقیهی والا مقام، اصولی و محدث رجالی و از مراجع تقلید طراز اول عصر خویش گردید. آقاضیاء، پس از وفات آخوند خراسانی، حوزه ‏ی درس خارج خود را تشكیل داد و بسیاری از شاگردان آخوند را به مجلس خود جذب كرد. از این پس، او مرجعیت یافت و به عنوان استاد مسلَّمِ اصول و مجدّد این عالم به حساب آمد. وسعت مشرب وی سبب شد كه مجلس درسش پذیرای طلاب فاضلی باشد و حوزه ‏ی درس فقه و اصول او محل استفاده‏ ی بزرگان قرار گیرد. در محضر آقاضیاءالدین عراقی عالمانی همچون حضرات آیات عظام سیدمحمدتقی خوانساری، سیدعبدالهادی شیرازی، سید ابوالقاسم خویى، سیدعلی یثربی كاشانی، شیخ محمدتقی آملی، شیخ محمدتقی بروجردی، میرزاهاشم آملی، سیدمحسن حكیم و شیخ عبدالنبی عراقی و بسیاری دیگر پرورش یافتند. آقا ضیاءعراقی در لطافت بیان و روانی كلام، شیوه‏ ی نگارش و حسن تحریر از دیگران امتیاز داشته است. كتاب مقالات الاصول و شرح تبصره‏ ی علامه از آثار قلمی این شخصیت بزرگ می‏ باشد. آقاضیاء در فقه نیز تألیفات دیگری دارد. وی در ذی‏قعده‏ی سال 1361 قمری در 83 سالگی در نجف اشرف بدرود حیات گفت و در صحن شریف علوی مدفون گردید.