مهاجرت علمای تهران به ری معروف به "مهاجرت صغری" (1283ش)

در اثر فراگیر شدن ظلم و فساد و فقر و قحطی، در اواخر سلطنت مظفرالدین شاه قاجار، علما كه از وضع موجود به شدت رنج می‏ بردند، جهت اصلاح اوضاع و فشار به دولت، تصمیم به مهاجرت از تهران به حرم حضرت عبدالعظیم در شهر ری گرفتند. این سفر كه در 22 آذر ماه 1284 ش برابر با 16 شوال 1323 صورت گرفت به مهاجرت صغری شهرت یافت و در ابتدا شامل دو هزار نفر بود. پس از چند روز، به تعداد متحصّنین افزوده گشت و از ده هزار تن فراتر رفت. وعاظ و خطبا دائماً بر منبر رفته و از استبداد حكومت عین الدوله، صدر اعظمِ وقت، سخن می‏گفتند و خواستار تشكیل عدالت خانه می‏شدند. مظفرالدین شاه با مشاهده وخامت اوضاع، درصدد حل قضیه برآمد و سرانجام با خواسته آنان كه تاسیس عدالتخانه در كلیه شهرهای ایران، اجرای قوانین اسلام در سراسر كشور، عزل موسیونوژ رییس بلژیكی گمرك ایران و نیز عزل علاءالدوله حاكم ظالم تهران، موافقت نمود. این تحصن سرانجام در 22 دی 1284 ش به پایان رسید و با ادامه مبارزه توسط علما و مردم، مظفرالدین شاه مجبور شد فرمان مشروطه را در چهاردهم مرداد ماه 1285 ش امضا كند.