بیستوپنجم اسفندماه زادروز هوشنگ گلشیری است. همسر این نویسنده فقید در زادروز او از عرضه بیاجازه آثارش در فضای مجازی و انتشار نسخههای افست کارهایش به عنوان اثرِ اصل انتقاد میکند.
بیستوپنجم اسفندماه زادروز هوشنگ گلشیری است. همسر این نویسنده فقید در زادروز او از عرضه بیاجازه آثارش در فضای مجازی و انتشار نسخههای افست کارهایش به عنوان اثرِ اصل انتقاد میکند.
فرزانه طاهری، مترجم و همسر هوشنگ گلشیری در این باره می گوید : مادرش میگفته موقع تولدش آبها یخ زده بودند. خودش این تاریخ را به عنوان روز تولدش به رسمیت نمیشناخت. اگر گلشیری زنده بود، حالا وارد 77 سالگی میشد، 77ساله میشد و من نمیتوانم او را در 77سالگی تجسم کنم، اما چون 63سالهاش آنطور بود، حتما 77سالهاش هم خیلی خوب میشد؛ از آن 77سالههای داغان نمیشد!
او در ادامه درباره انتشار غیرقانونی آثار این نویسنده به صورت افست و در فضای مجازی گفت: در فضای مجازی کارهایی را از او عرضه میکنند که در بازار هم هست. گاهی هم از حروفچینی کارهایی که ما در سایت بنیاد گلشیری گذاشتهایم، استفاده میکنند و حتا لینک سایت را نمیگذارند. ما هم بارها اعتراضمان را برایشان نوشتهایم، اما ترتیب اثر داده نمیشود.
طاهری درباره آثاری که گلشیری نوشته و منتشر نمیشوند گفت: «بر ما چه رفته است، باربد؟»، «معصوم اول»، «معصوم چهارم»، «معصوم پنجم»، «کریستین و کید»، «بره گمشده راعی»، «در ولایت هوا» و «جننامه» منتشر نمیشوند. ما این کتابها را تمیز و بدون غلط تایپ کردهایم و روی سایت بنیاد گلشیری گذاشتهایم؛ چون در ایران نیستند.
او همچنین درباره کتابهای افست گفت: اوایل بعد از مرگ گلشیری دیدم که مجموعه آثارش را در دو جلد به شکل فجیعی پلیکپیمانند درآوردهاند. رفتم پیدا کردم که این کار در کجا انجام میشود و حتا تهدیدشان کردم، اما بعدا این کار به شکل گستردهتری انجام شد. حالا حتا جلدها را هم کپی رنگی میکنند و به قیمت گزاف به عنوان اصل میفروشند. خودم چند وقت پیش «کریستین و کید» را دیدم که فروشنده میگفت 30 هزار تومان میفروشم، اصل است. چطور کسی جلودار اینها نیست؟
طاهری درباره انتشار نسخههای افست کتابهای گلشیری ادامه داد: انتشار آنهایی که در بازار نیست، اشکال ندارد، هرچند ما میدانیم که فقط سودجویی یک عده است و دلشان به حال ادبیات نسوخته، اما به هر حال این کتابها در بازار نیست، ولی الآن کتابهایی را هم که در بازار هست، به صورت افست میفروشند. داستانهای کتاب «نمازخانه کوچک من» بهجز یکی – دو تا در «نیمه تاریک ماه» آمده است.
او همچنین درباره ناشرانی که به صورت قانونی آثار گلشیری را منتشر میکنند، اظهار کرد: بیشتر آثارش را انتشارات نیلوفر منتشر میکند. یکی – دو تا از کتابهایش هم در انتشاراتیهای دیگر چاپ میشود؛ یک کار برای نوجوانان دارد که دست نشر آگه (آگاه) بود. آثار دیگرش هم بهجز «جبهخانه» که در انتشارات کتاب تهران منتشر شده بود، دست انتشارات نیلوفر است.
به گزارش ایسنا، هوشنگ گلشیری، نویسنده و منتقد ادبی، در بیستوپنجمین روز اسفندماه سال 1316 در اصفهان به دنیا آمد. در کودکی به همراه خانواده به آبادان رفت و بعد از بازگشت دوباره به اصفهان از سال 1334 تا 1352 در این شهر زندگی کرد.
گلشیری پس از گرفتن دیپلم، در شهرها و روستاهای اطراف زادگاه خود به تدریس پرداخت و فعالیت ادبیاش را با جمعآوری فولکلور اصفهان آغاز کرد. او مدتی به سرودن شعر پرداخت، اما پس از مدتی این کار را رها کرد و به نگارش داستان پرداخت.
نخستین مجموعه داستان گلشیری به نام «مثل همیشه» در سال 1347 منتشر شد. او پس از مدتی در سال 1348 رمان «شازده احتجاب» را منتشر کرد که شهرت فراوانی را برایش به همراه آورد. شهرت گلشیری تنها به دلیل آثاری نیست که خلق کرده است. حلقه ادبی «جُنگ اصفهان» و جلسههای ادبی دیگری که گلشیری در آنها حضوری پررنگ داشت، از فعالیتهای اثرگذار این نویسنده در ادبیات معاصر هستند. از مهمترین فعالیتهای هوشنگ گلشیری، مشارکت در راهاندازی حلقه ادبی جُنگ اصفهان بود که در زندگی ادبی او نقش تعیینکنندهای داشت. اعضای این جُنگ در جلسات هفتگی ادبی شرکت میکردند و حاصل کارشان در این جلسه به صورت «جنگ اصفهان» منتشر میشد. اولین شماره این جُنگ در تابستان 1344 منتشر شد.
از دیگر اقدامهای ادبی گلشیری، تشکیل جلسات هفتگی داستانخوانی و نقد داستان از سال ۱۳۶۲ تا پایان عمرش بود که به جلسات پنجشنبهها معروف شد، همچنین مشارکت در تأسیس کانون نویسندگان ایران، تشکیل کارگاههای داستان و سردبیری مجله «کارنامه».
مجموعهی داستانهای «مثل همیشه»، «نمازخانه کوچک من»، «جبهخانه»، «پنج گنج» و رمانهای «شازده احتجاب»، «کریستین و کید»، «بره گمشده راعی»، «معصوم پنجم (یا حدیث مرده بر دار کردن آن سوار که خواهد آمد)»، «در ولایت هوا»، «آینههای دردار» و «جننامه» و همچنین فیلمنامه «دوازده رخ» از آثار این نویسنده هستند.
هوشنگ گلشیری سرانجام به دنبال یک دوره بیماری، در ۱۶ خردادماه 1379 در بیمارستان ایرانمهر تهران درگذشت و پیکرش را در امامزاده طاهر کرج به خاک سپردند.
پس از درگذشت این نویسنده، بنیاد هوشنگ گلشیری تشکیل شد و جایزهای داستانی را به نام این نویسنده راهاندازی کرد.