اخبار

زنان ایران از دوران دیرینه تاریخ، آنگونه که منابع تاریخی روایت‌می‌کنند، با وظیفه نگهبانی و حراست از خانواده، سفره‌هایی برای ایزد بانوان نذر می‌کردند و به شیوه‌ها و دستاویزهای گوناگون، یاری‌هایی می‌طلبیدند. آنها کسانی بودند که دانه‌ها را شناختند و کشاورزی کردند و با تبدیل گندم و جو به نان، حلوا و کلوچه و کاچی، سفره را برای وحدت خانواده گشودند. از این‌رو است که سفره‌های نذری با نمادهایی اسطوره‌ای و مذهبی، رازوارگی و معناداری بخشی مهم از سنت‌های فرهنگی ما را در تاریخ پر فراز و نشیب‌مان نشان می‌دهند.

«حسین کریمی» نشان به نشان توصیه بزرگان به نگهداری از کبوتر می‌آورد تا بگوید کبوتر از صدها و هزاران ‌سال پیش با آدم‌ها اخت بوده و به مرور که پا به امروز و این زمانه گذاشتیم، آداب نگهداری از کبوتر هم مثل سنگی صیقل خورده، شکل و شمایل امروزش را گرفته است. حسین کریمی، یکی از کبوتربازهای قدیم تهران است. ٥٠‌سال دارد و از کودکی، از وقتی به کوچه مرغی‌های مولوی می‌رفته، به نگهداری از کفتر علاقه پیدا کرده است «زمان ما اراذل و اوباش‌ها، لات‌ها و لوت‌ها کبوتربازی می‌کردند. کبوتربازی خیلی وجهه بدی داشت و یکی از نشانه‌های اوباش‌ها بود. برای همین بیشتر پدرها با این کار مخالفت می‌کردند.

سرکی به مناسبات یکی از سرگرمی‌های کهن ایرانیان در تاریخ تهران، ‌سال ١٣٤٥،جت‌های نیروی هوایی زمینگیر شدند

پیترو دلاواله جهانگرد مشهور ایتالیایی در اوایل سده هفدهم میلادی، همزمان با حکومت صفویان به ترکیه و ایران و هند سفر کرد و خاطرات خود را به صورت نامه‌هایی به رشته تحریر درآورد. خاطرات وی کتابی باارزش است که به‌ویژه بخش‌های مربوط به ایران آن، نکته‌هایی فراوان درباره زندگی اجتماعی و سیاسی دوران سلطنت شاه‌عباس اول صفوی دربرگرفته است. سفرنامه دلاواله، یکی از سفرنامه‌های جالب درباره رفتارهای اجتماعی ایرانیان به شمار می‌آید که تاکنون نوشته شده است. او با دقت و ظرافتی کم‌نظیر دیده‌ها و شنیده‌های خود را در زمان سفر به مناطق گوناگون سر راهش به تحریر درآورده و پیش‌روی خواننده قرار داده است.

آش در زندگی ایرانیان روزگار گذشته، دست‌کم در طیفی گسترده از جامعه، جایگاهی ویژه و یگانه داشته است. نفوذ این خوراک‌سنتی در این جامعه پایبند به سنت‌ها، تا آن‌جا ژرف و استوار بوده که واژه «آش‌پز» را از فردی که‌ آش می‌پخته، در گذر زمان به‌طور عام، به فردی که وظیفه پخت هرگونه غذایی را برعهده داشته، عمومیت بخشیده است. سفره ایرانی در سده‌های گذشته تا چند دهه اخیر، از خوراکی مایع که به گونه عام «آش» نامیده می‌شد، تهی نبوده است؛ این خوراک البته گاه و البته درمیان بخش‌هایی از طبقات مردم، وجه غالب سفره بوده، گاه، عمدتا بر اثر دگرگونی‌های اجتماعی و اقتصادی، به پیرامون رانده شده است.

در هر گوشه از جهان آنگاه که آتش جنگ شعله‌ور می‌شود، دامن انسان‌های بی‌گناه را نیز می‌گیرد؛ این قانون جنگ است؛ قانونی تلخ و ناگزیر و ناگریز! با به‌راه‌افتادن جنگ یکم جهانی، ایران اعلام کرد بی‌طرف است؛ موضعی رسمی که هیچ‌یک از دو سوی جنگ به‌رسمیت نشناختند و آن را نقض کردند. این جنگ در ایران عده‌ای بسیار را به کام مرگ کشاند، برخی را به کوچ واداشت و دسته‌هایی بسیار را بی‌خانمان و بی‌کس کرد.

دومین نشست از سلسله نشست‌های «پساتوافق» با عنوان «پساتوافق و فرهنگ» 18 آبان‌ماه، به همت گروه جامعه‌شناسی‌ سیاسی انجمن جامعه‌شناسی ایران و انجمن مطالعات ایرانی فرهنگ و ارتباطات در محل اندیشگاه فرهنگی سازمان اسناد و کتابخانه ملی برگزار شد. نخستین نشست از این سلسله مباحث با حضور دکتر ابراهیم متقی، دکتر الهه کولایی، دکتر سید کاووس سیدامامی و دکتر مجتبی مقصودی با موضوع «پساتوافق و سیاست» برگزار شده بود.

کتاب «جنون هشیاری» نوشته داریوش شایگان سه محور مهم دارد: اهمیت این کتاب؛ پرداختن به مفهوم «ملال» بودلر در مقایسه با مفاهیم مالیخولیای سارتر، سوداد و ناآرامی پسوآ و مضمون «بهتر بود به (این) دنیا نیامده بودیم» سیوران؛ فلسفه و هنر زیستن.

داوود آزاد هنرمند شهیر ایرانی از همان سنین جوانی یعنی هجده سالگی به‌صورت خود آموز آموختن موسیقی را فراگرفت و قدم در مسیر موسیقی سنتی ایران گذاشت.

هیچ شعری دیگر از بودلر و احتمالا هیچ شاعر دیگری تا این حد بر ادبیات مدرن تأثیر نگذاشته است. هرچند که «تطابقات» در آغاز چندان توجهی برنینگیخت و مقبول طبع معاصران واقع نشد. در این شعر، خبری از بودلریسم نیست. نه دغدغه مرگ و زشتی در میان است و نه کلنجار با شیطان و بیماری و ملال. صدای برخاسته از شعر هم نه به ملعنت دچار آمده است و نه آلباتراس خنده‌آمیزی است که تخته‌بند زمین شده باشد. بودلر در چهارمین شعر از کتاب «گل‌های بدی (/شر)» به رمزگشای تطابقات مبدل می‌شود. شعر حتی در فرم و چینش کلمات به جلوه «ترجمه»ای از رازهای جهان درآمده است. در این شعر بودلر، حواس را به هم آمیخته است.