برچسب : ادبیات-فارسی

ادبیات فارسی در قزاقستان و نگرانی برای تاجیکستان گفت‌وگو با صفر عبدالله | ۱۳:۵۹,۱۳۹۸/۹/۱۱|

صفر عبدالله، دانشمند تاجیک، عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی، استاد زبان فارسی در دانشگاه «ابولَیخان» قزاقستان و بنیان‌گذار و سردبیر مجله علمی «ایران‌نامه» در آلماتی که در قزاقستان سکونت دارد درحالی از محبوبیت شاعران و نویسندگان کلاسیک فارسی در قزاقستان می‌گوید که معتقد است شاعران و نویسندگان معاصر ایران، چنان‌که باید، در قزاقستان شناخته‌شده نیستند. او همچنین احیای خط فارسی در تاجیکستان را لازمه رفع بسیاری از مشکلات ارتباطی فارسی‌زبانان تاجیکستان با دیگر فارسی‌زبانان در ایران و افغانستان می‌داند.

ادبیات فارسی / دکتر محمدجعفر یاحقی – بخش پنجم و پایانی | ۱۰:۳,۱۳۹۸/۹/۲|

نوع حکایت‌هایی که در «گلستان» سعدی آمده و عمدتا ارزش ادبی و فنی آن بیشتر از اهمیت روایی آن است، خود عنوان دیگری است که برخی از آن به مقامه‌نویسی یاد کرده‌اند و میان پاره‌ای از حکایت‌های آن با «مقامات حمیدی»، اثر قاضی حمید‌الدین بلخی (متوفی ۵۹۹ق)، مشابهت‌هایی یافته‌اند. گلستان سعدی هم مثل کلیله و دمنه و شاید برتر از آن، موجی از آثار ادبی برانگیخت و دهها تقلید را سبب شد که از آن میان «بهارستان» جامی (م۸۹۸ق)، «نگارستان» معین‌الدین جوینی (م۸۷۱ق) و «پریشان» قاآنی(متوفی۱۲۷۰ق) از همه مشهورترند.

یک لطمه‌ جبران‌ناپذیر | ۹:۵۹,۱۳۹۸/۸/۱۳|

حذف آثار برخی بزرگان ادبیات فارسی خبری‌ست که طی روزهای اخیر تعجب و ابزار نگرانی فعالان عرصه ادبیات را ایجاد کرده است. همه از این می‌گویند که چه دلیلی پشت این تصمیم بوده است؛ آن هم در شرایطی که از آموزش و پرورش انتظار می‌رود که اگر کاری در جهت افزایش علاقه‌مندی دانش‌آموزان به مطالعه انجام نمی‌دهد حداقل مانع ارتباط نسل‌های جدید با بزرگان ادبی کلاسیک و معاصر هم نشود.

ادبیات فارسی / دکتر محمدجعفر یاحقی – بخش چهارم | ۹:۸,۱۳۹۸/۷/۲۰|

بعد از اسلام، نثر رسمی فارسی پس از وقفه‌ای، از شکل ابتدایی خود بیرون آمد و در دوره سامانی در لباس فارسی دری پدیدار شد یا دست‌کم براساس آثار برجای مانـده و مـدارک موجـود مـی‌توان به چنین استنباطی رسیــد. نخستـین متن منثور بر جای مانده، برگهایی از «مقدمه شاهنامــه ابـومنصـــوری» اســت که به امر ابومنصــور محمد بن عبدالرزاق، در سال ۳۴۶ق، به دست گروهی از دانشوران خراسان و ماوراءالنهر در موضوع تاریخ و تاریخ داستانی ایران پیش از اسلام تنظیم شده است.

شیوه نامگذاری‌ منظومه‌های عاشقانه ادبیات فارسی چه منطقی دارد؟ | ۷:۴۵,۱۳۹۸/۷/۲۰|

نام‌ها در مطالعات زبان‌شناسی و تحلیل هویت‌های اجتماعی زبان، جایگاه ویژه‌ای دارند. به‌همین دلیل نام‌ها حتی در شکل دادن شخصیت افراد و مناسبات آنها بازتعریف می‌شوند و هویت‌بخشی می‌کنند. برخی اعتقاد دارند نام‌ها از آسمان می‌آیند و شهود نا‌مگذار، در نامگذاری بسیار مهم است و بعضی‌ها حتی معتقدند این نام‌ها هستند که سرنوشت‌ها را در باور آنها که به طالع‌بینی و ستاره‌شناسی اعتقاد دارند رقم می‌زنند.

ادبیات فارسی / دکتر محمدجعفر یاحقی – بخش سوم | ۱۰:۳۳,۱۳۹۸/۷/۱۰|

شاخه‌ای از اندیشه‌های تعلیمی را انتقادهای اجتماعی و فرهنگی و سیاسی تشکیل می‌دهد. این‌گونه انتقادها که می‌توان آنها را اشعار زهد و پند از یک سو و یا «اخلاقیات» از سوی دیگر مرتبط دانست، تقریباً در همه دفترهای شعر فارسی پراکنده است، اما مشخصا کسایی مروزی و ناصرخسرو در یک سوی آن قرار دارند و سیف فرغانی و در شکل تندتر و تلخ‌تر آن عبید زاکانی، که اساساً پرچمدار گونه‌ای از انتقادهای اجتماعی به نام طنز است، در سوی دیگر.

از بستر کشورهای همسایه برای ترویج زبان و ادب فارسی غافل نشویم | ۹:۱۶,۱۳۹۸/۶/۲۷|

«ادبیات ما چیزی کم از داشته‌های دیگران ندارد.» این گفته مشترک اغلب آنهایی ست که هم به‌دلیل تسلط به زبانی خارجی در جریان وضعیت جهانی ادبیات هستند و هم از شرایط داشته‌های معاصر این بخش فرهنگ خودمان می‌دانند. موسی بیدج یکی از این افراد است؛ نویسنده، شاعر و مترجمی که عمده تمرکز او بر فعالیت در حوزه جهان عرب است و رفت و آمد بسیاری هم به کشورهای عرب‌زبان دارد.

گفت و گو با رئیس دانشگاه جی‌سی لاهور درباره ادبیات فارسی | ۱۲:۱۰,۱۳۹۸/۶/۲۶|

این‌طور که تاریخ نشان می‌دهد، از قرن چهارم هجری، زبان فارسی در بین مردم شبه قاره، به خصوص پاکستان رواج پیدا کرده و گسترش زبان و ادبیات فارسی تا نیمه قرن نوزدهم میلادی، ادامه داشته است؛ ولی با تسلط انگلیسی‌ها، زبان فارسی در این منطقه غیررسمی شده است؛ با تمام این احوال، با توجه به همان پیشینه قوی، زبان و ادب فارسی هنوز هم در کشوری مثل پاکستان مورد توجه و استقبال است

ادبیات فارسی / دکتر محمدجعفر یاحقی – بخش دوم | ۱۱:۱۴,۱۳۹۸/۵/۲۳|

نظم داستان‌های تاریخی و اندرزی از دوره‌های پیش از اسلام در ادب فارسی رواج داشته و در دوره اسلامی نیز از همان آغاز به کار آمده است. منظومه ظاهراً اخلاقی «آفرین‌نامه» از ابوشکور بلخی و نظم «کلیله و دمنه» و «سندبادنامه» از رودکی از کهن‌ترین مثنوی‌های داستانی و اخلاقی ادبیّات فارسی دوره اسلامی است. بعد از آن‌ در دوره غزنوی، نظم چندین منظومه غنایی، از جمله «وامق و عذرا»، «شادبهر و عین‌الحیات» و «خنگ‌بت و سرخ‌بت» به عنصری ـ ملک‌الشّعرای دربار غزنویان ـ نسبت یافته است

ادبیات فارسی / محمدجعفر یاحقی - بخش اول | ۱۰:۴۰,۱۳۹۸/۵/۹|

ادبیات فارسی مجموعه نوشته‌های ادبی و سروده‌هایی است که از کهن‌ترین ایام تا امروز، در هر کجای قلمرو زبان فارسی پدید آمده است؛ بنابراین از نظر زمانی باید قدمت آن را تا روزگار زردشت عقب برد و از نظر جغرافیایی، گسترة آن را از آسیای مرکزی و افغانستان و شبه‌قاره هند تا ایران مرکزی و غربی و آسیای صغیر و آناتولی باز کرد. ادبیات فارسی از نظر زمانی، به دو دورة کلی پیش از اسلام و پس از اسلام تقسیم می‌شود:

ورود

نام کاربری (ایمیل) :
کلمه عبور :
رمز عبور را فراموش کرده اید؟
کاربر جدید هستید ؟ ثبت نام در تارنما