برچسب : ادبیات-ایران-پیش-از-اسلام

ادبیات ایران پیش از اسلام / دکتر زهره زرشناس - بخش دوم و پایانی | ۱۰:۱۰,۱۳۹۸/۱۱/۲|

پارتی، زبان رسمی ایران در دورۀ فرمانروایی سلسلۀ اشکانی (میانه سده سوم ق‌م ـ ربع‌اول سده سوم میلادی)، یکی از زبان‌های ایرانی میانه است. از صورت باستانی این زبان اثری به دست نیامده است؛ اما از دوره میانه آن نوشته‌هایی بر روی سنگ، چرم، سفال، فلز، سکه، مهر و جز آنها به خط کتبیه‌ای پارتی و نوشته‌هایی از مانویان به خط مانوی در دست است.

ادبیات ایران پیش از اسلام / زهره زرشناس - بخش اول | ۱۱:۱,۱۳۹۸/۱۰/۲۵|

منظور از «ادبیات ایران پیش از اسلام»، مجموعه فعالیت‌های ادبی ایرانیان باستان به دو صورت شفاهی و مکتوب و به تمامی زبان‌های ایرانی است. بخشی از آنها دولتی است، مانند سنگ‌نوشته‌های شاهان و نوشته‌های روی سکه‌ها و بخشی دیگر، مبتنی بر داستان‌های ملی، افسانه‌ها و بعضی از آداب و رسوم اجتماعی است و پیکره اصلی ادبیات شفاهی غیردینی پیش از اسلام را تشکیل می‌دهد. اما بیشتر آثاری که از این دوران به صورت مکتوب بر جای مانده، با دستگاه‌های دینی زردشتی، بودایی، مانوی و مسیحی مرتبط است و بدنه اصلی ادبیات دینی ایران پیش از اسلام را می‌سازد.

سه گفتار دربارۀ ادبیات ایران پیش از اسلام | ۱۰:۴۰,۱۳۹۵/۱۰/۸|

اصطلاح فارسی میانه برای زبان ایرانی میان سال‌های 300 پیش از میلاد و 950 میلادی به کار می‌رود. آثار ادبی به‌جامانده از این دوران نسبتاً اندک است و از آثار غیردینی تنها نوشته‌های پراکنده بر جای مانده است. نگارش در ایران از سدۀ ششم پیش از میلاد برای مفاهیم سودمند (بیانیه‌های شاهی و تاریخی، کارهای حکومتی و ملی) به کار می‌رفته است؛ اما عموماً کاربرد آن فراتر از سده‌های آغازین میلادی برای آثار دینی یا تفننی تداوم نداشت.

ورود

نام کاربری (ایمیل) :
کلمه عبور :
رمز عبور را فراموش کرده اید؟
کاربر جدید هستید ؟ ثبت نام در تارنما