حسن و عشق؛ تزویج عشق و حسن؛ کتخدایی حسن و عشق

حسن و عشق؛ تزویج عشق و حسن؛ کتخدایی حسن و عشق مشاهده نسخه

در حال حاضر تنها صفحات ابتدا و انتهای نسخه قابل نمایش است.

از نعمت‌خان عالی شیرازی، نورالدین محمد (د 1121ق/ 1710م).
در1104ق/1692م اورنگ زیب (1068-1118ق) لقب نعمتخان به او داده و خود به «عالی» تخلص می‏ كرده است. دربارۀ حسن و عشق، جسم و جان و زناشویی آندو، بگونۀ داستان، نثر آمیخته به نظم، عرفانی مرموز. با سربندهای «القصه».
آغاز:   حدیث عشق شد زیب بیانم / چو شمع افتاده آتش بر زبانم... عرایس افكار معانی را با الفاظ روشن بیانی بدین‌گونه عقد مواصلت می‏گردد، كه چون قاضی؛ قضای چهار خط عناصر...
انجام:   هیچ عاشق دور از جانان مباد / چون من بیچاره در هجران مباد.
منابع دیگر:   فهرستواره، 317/1 بخش داستان‌ها، همانجا 35/7؛ ذریعه، 17/7 «حسن و عشق»؛ اعلام، 2530/2 نعمت‌علی؛ مشترك، 257/5 به 3 نام بالا (17 نسخه)، همانجا 1045/6 همان 3 نام (2 نسخۀ دیگر)، همانجا 1331 «حسن و عشق» برای منابع و نسخه‏ های دیگر؛ بغدادی، ایضاح، 406/1 «حسن و عشق» كه نادرست آن را منظوم گفته؛ مشار،55/1 «انشای حسن و عشق» (6 چ)؛ مشار، مؤلفین، 624/6 برای كارهای چاپیش.
(11)34،   نستعلیق تحریرآمیز پخته، میر علی‌اكبر بن میر محمد حسن زكی حسینی، 26 ج 1219/1ق. (گ 97 پ ـ 103 پ). (عكس).
شمث‍ 141392
نسخۀ اصلی:   ملك، ش 4341 (ملك، 359/7).

خرید فایل اسکن

اشتراک گذاری:

مشخصات

ورود به سایت

مرا به خاطر بسپار.

کاربر جدید هستید؟ ثبت نام در تارنما

کلمه عبور خود را فراموش کرده اید؟ بازیابی رمز عبور

کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید

ارسال مجدد کد

زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:

ثبت نام

قبلا در تارنما ثبت نام کرده اید؟ وارد شوید

کد تایید را وارد نمایید

ارسال مجدد کد

زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.: